Contemplatio - słowo

„Św. Teresa od Jezusa uczy, że istotą kontemplacji jest „głęboki związek przyjaźni

 z Jezusem” chętnie porównywany przez nią  do oblubieńczej miłości małżonków.”

Etymologia łacińskiego słowa contemplatio

 to połączenie słów  cum i placere - podobać się, mieć upodobanie,

 lub cum i templum – świątynia.

 W „Szkole Różańca Świętego” ks. Marek Chmielewski pisze: „Etymologicznie rzecz biorąc, w pierwszym przypadku  kontemplacja oznaczałaby stan najwyższego upodobania w sobie dwóch osób.

 W drugim przypadku ten sam stan oddany został bardziej plastycznie przez ideę wzajemnego zlania  się i przebywania w sobie jakoby w świątyni, w przestrzeni sakralnej.”

W obu tych etymologicznych przypadkach zawiera się istota kontemplacyjnej modlitwy.

Bóg zapragnął naszego istnienia powodowany miłością i nią obdarza nas nieustannie.

 Pragnie naszego świadomego przebywania z Nim na modlitwie, pragnie spotkania.

Świadomość spotkania z osobowym nie- anonimowym Bogiem na modlitwie  pomaga wejść w relacje,

a relacja jest potrzebna by naprawdę  się spotkać.

Miejscem spotkania jest świątynia w nas ( Czy nie wiecie, że świątynią Bożą jesteście i że Duch Boży mieszka w was? Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście. 1 Kor 3,16)

Bóg chce wchodzić w osobistą i intymną relacje ze mną, przecież zna mnie najlepiej (Ukochałem cię odwieczną miłością,  dlatego też zachowałem dla ciebie łaskawość Jr 31,3 ) 

W psalmie 139 czytamy słowa bliskości Boga, które  można rozważać, medytoawć (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) na początku kontemplacji.

"Panie, przenikasz i znasz mnie, 

Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję.

 Z daleka przenikasz moje zamysły,

widzisz moje działanie i mój spoczynek

 i wszystkie moje drogi są Ci znane.

Choć jeszcze nie ma słowa na języku:

 Ty, Panie, już znasz je w całości.

Ty ogarniasz mnie zewsząd

 i kładziesz na mnie swą rękę."