Kontemplacja, modlitwa kontemplacyjna "...a będzie wam otworzone przez kontemplację" KKK 2654

„Św. Teresa od Jezusa uczy, że istotą kontemplacji jest „głęboki związek przyjaźni   z Jezusem” chętnie porównywany przez nią   do oblubieńczej miłości małżonków.” Etymologia łacińskiego słowa contemplatio   to połączenie słów   cum i placere - podobać się, mieć upodobanie,   lub cum i templum – świątynia.   W „Szkole Różańca Świętego” ks. Marek Chmielewski pisze: „Etymologicznie rzecz biorąc, w pierwszym przypadku   kontemplacja oznaczałaby stan najwyższego upodobania w sobie dwóch osób.   W drugim przypadku ten sam stan oddany został bardziej plastycznie przez ideę wzajemnego zlania   się i przebywania w sobie jakoby w świątyni, w przestrzeni sakralnej.” W obu tych etymologicznych przypadkach zawiera się istota kontemplacyjnej modlitwy. Bóg zapragnął naszego istnienia powodowany miłością i nią obdarza nas nieustannie.   Pragnie naszego świadomego przebywania z Nim na modlitwie, pragnie spotkania. Świadom...

Już dwudniowa przerwa w modlitwie może spowodować „wypadanie z łaski”. Zawęża się horyzont, człowiek skupia się coraz bardziej na sobie, jego serce się kurczy. Wierna modlitwa sprawia, że to Bóg, a nie świat wypełnia nasze wnętrze, nie boimy się wtedy tracić dla innych. Jesteśmy hojni, myślimy spokojniej i roztropniej. Regularna modlitwa uczy wchodzić w relacje z osobowym Bogiem, nastawienie na bezinteresowny dar swojego czasu i uważności   dla Boga w modlitwie kontemplacyjnej otwiera nas na Jego miłość. My posiadamy nastawienie bezinteresowne ( nasza uważność na Jego Obecność jest ułomna), ale On w pełni nas kocha doskonale. Ta sytuacja jest podobna do tej, w której rodzic daje siebie swojemu dziecku, a ono może rozwijać się prawidłowo   ponieważ dostaje to, czego potrzebuje. „Wytrwajcie we Mnie, a Ja /będę trwał/ w was. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – o ile nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja ...