Modlitwa bezinteresowna, modlitwa miłości

Miłość to nie uczucie, miłość to decyzje, to bezinteresowne dobro . Uczucie jest nie stałe, zaś „miłość nigdy nie ustaje” 1Kor 13,8.

W modlitwie kontemplacyjnej chodzi przede wszystkim o bezinteresowny dar czasu dla Boga, chodzi o miłość dla Niego.

- Chcę trwać na modlitwie dla Ciebie, chce przebywać w twojej Obecności, który Jesteś.

Ty mnie stworzyłeś z miłości, zapragnąłeś abym żył, cierpiałeś dla mnie z miłości na krzyżu

 i za mnie oddałeś życie. Wiem, że mnie kochasz. Chcę kochać Ciebie.-

„Miłość cierpliwa jest,

 łaskawa jest.

 Miłość nie zazdrości,

 nie szuka poklasku,

 nie unosi się pychą;

nie dopuszcza się bezwstydu,

 nie szuka swego,

 nie unosi się gniewem,

 nie pamięta złego;

nie cieszy się z niesprawiedliwości,

 lecz współweseli się z prawdą.

Wszystko znosi,

 wszystkiemu wierzy,

 we wszystkim pokłada nadzieję,

 wszystko przetrzyma.” 1Kor 13, 4-7

Ten fragment listu św. Pawła bardzo dobrze  oddaje charakter modlitwy kontemplacyjnej, gdyż w niej nie dbamy o doskonałość formy i nie prężymy duchowych muskułów, lecz ze spokojem i pokorą miłujemy Boga.

Jeśli wchodzimy w kontemplacje z oczekiwaniami na korzyść dla siebie, to gubimy bezinteresowność spotkania z Nim. Najważniejsze jest jednak nastawienie na miłość, nasza natura sprawia iż zawsze szukamy czegoś dla siebie i tu jest właśnie miejsce dla pokory, miejsce na przyjęcie łaski ( Moc doskonali się w słabości 2Kor 12,9b).Bo kiedy nasza natura zwycięża nad naszymi intencjami i decyzjami  zdajemy się na Niego przyjmując swoją kondycję taką, jaka ona jest w danym czasie. „ Przyjmij „to” co jest.”

Panie, moje serce się nie pyszni

 i oczy moje nie są wyniosłe.

 Nie gonię za tym, co wielkie,

 albo co przerasta moje siły.

 Przeciwnie: wprowadziłem ład

 i spokój do mojej duszy.

 Jak niemowlę u swej matki,

 jak niemowlę — tak we mnie jest moja dusza (Ps 131).

Nie warto frustrować się niedoskonałością formy lub swoją kondycją, lepiej przyjąć „to” co jest i ze spokojem podejmować trud.

„Podobnie także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, [wie], że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą.” Rz 8,26-27.