Katechizm
Kontemplacja /(łac.) contemplatio /
- szczególny, mający wiele wymiarów, rodzaj modlitwy, w której poprzez wiarę dochodzi się do realnego doświadczenia i poznania rzeczywistości Bożej, zjednoczenia z życiem samej Trójcy Świętej.
Mianem kontemplacji określa się spoglądanie w wierze na Chrystusa
(Katechizm Kościoła Katolickiego 2715).
Czasem kontemplację utożsamia się z medytacją chrześcijańską.
Kontemplacja jest poddaniem się wewnętrznym tchnieniu Ducha Świętego.
Autentyczna kontemplacja prowadzi do zrzucenia wszelkich masek
i poznania prawdy o sobie w świetle kochającego nas Pana.
Osoba zostaje przez nią oczyszczona i przekształcona, by całe swe życie oddać Umiłowanemu.
- szczególny, mający wiele wymiarów, rodzaj modlitwy, w której poprzez wiarę dochodzi się do realnego doświadczenia i poznania rzeczywistości Bożej, zjednoczenia z życiem samej Trójcy Świętej.
Mianem kontemplacji określa się spoglądanie w wierze na Chrystusa
(Katechizm Kościoła Katolickiego 2715).
Czasem kontemplację utożsamia się z medytacją chrześcijańską.
Kontemplacja jest poddaniem się wewnętrznym tchnieniu Ducha Świętego.
Autentyczna kontemplacja prowadzi do zrzucenia wszelkich masek
i poznania prawdy o sobie w świetle kochającego nas Pana.
Osoba zostaje przez nią oczyszczona i przekształcona, by całe swe życie oddać Umiłowanemu.
Komentarze
Prześlij komentarz